Earned my Stripes”, ‘Beautyscars’, zoveel prachtige benamingen die tegelijkertijd zoveel onzekerheid met zich meedragen.

Ik heb mijn strepen verdiend. Jawel de prachtige strepen die op deze foto zichtbaar zijn  en de strepen waar ik iedere dag zicht op heb. De strepen op mijn huid onder deze legging. Bekijk ik ze door de ogen van mijn innerlijke criticus zijn dit totaal geen tekenen van schoonheid. Mijn zachte heupen, mijn ronde bovenbenen, er is altijd wel iets mis mee. Meegezogen worden in de wereld van social media: “zij kan het toch ook”. Het hoofd heeft het er in ieder geval druk genoeg mee. 

De identificatie met het lichaam is groot en daar werd ik de afgelopen maanden heftig mee geconfronteerd. Stoppen met de pil. Het leek me een verstandige keuze na 13(!) jaar. Ervaren hoe het is zonder al die rotzooi in je lijf. Een spiraal als vervanging, maar daar was mijn lichaam al helemaal niet blij mee. Zonder hormonen, het leek zo simpel, totdat menstrueren al bijna een jaar uitblijft. Op dat moment ontstaan er vragen zoals ‘waarom kan mijn lichaam dit niet zelf?’ of het eeuwenoude oordeel ‘mijn lichaam laat mij in de steek’.

Tijd en supplementen, die mijn immuunsysteem versterken en gezonde vetten voor extra energie, zijn op dit moment het antwoord. Het opende mijn ogen in de manier waarop ik mezelf in de spiegel zag en hoe het daadwerkelijk met mijn lichaam gaat. 

Een hormoonhuishouding die weer op gang moet komen, dat betekent verandering. Als je zo lang de boel platlegt (waar ik toentertijd echt totaal geen idee van had), heeft het lichaam heel wat extra energie nodig om het weer op gang te krijgen. Gelukkig zijn er steeds meer vrouwen die hier aandacht aan besteden en zijn er om die reden steeds meer artikelen te vinden, maar het blijft een uniek proces.

Nu ik alles op een natuurlijke manier de kans geef, beweegt mijn lichaam mee. Er zullen mensen zijn die het zien, misschien een ander totaal niet, maar dit lichaam vult zich. Een extra laagje, iets meer rond, wat zachter. Ik voel en zie het. Iets waar het hoofd het totaal niet mee eens is terwijl ik tegelijkertijd weet dat ik dit lichaam niet ben. Een strijd. Totdat ik de controle over dit lichaam liet gaan. Het vindt zijn eigen weg. Het is precies waar het nu moet zijn. Niet de makkelijkste weg, want het vraagt werk.

Wanneer ik iets van dit lichaam vind, wanneer ik iets wil behouden of wanneer ik juist van iets af wil, ben ik niet ‘hier’ en ben ik al helemaal ver verwijderd van mezelf. Iets vinden van het lichaam is een pure afleiding om niet te hoeven ‘dealen’ met wat er daadwerkelijk speelt. Het is een manier om te blijven zoeken naar iets buiten jezelf. ‘Als ik er zo uitzie ben ik eindelijk gelukkig’, ‘wanneer ik voldoe aan dit beeld zullen mensen me zien’. Nee, gelukkig zijn en jezelf zien is een innerlijke kwestie. 

Dat betekent niet dat je nooit meer onzeker bent, je bent mens. Zie iedere onzekerheid, ieder negatief oordeel over het lichaam als een uitdaging. Stel jezelf de vraag waar het hoofd op dat moment is. Op die manier nodigt het je constant uit om terug te komen in het nu. Het enige wat je nu hebt, het moment, en daarin ligt acceptatie. Dat neemt niet weg dat je wensen mag hebben, maar iedere verandering begint met de acceptatie van wat er nu is. Ontdek de ‘vaak onbewuste’ motivatie van jouw wens en durf datgene wat je zoekt vooral bij jezelf te vinden. Uiteindelijk is dat alles wat je in essentie allang bent. 

Jezelf uiten zonder schaamte of oordeel. Van jezelf houden en dit lichaam omarmen. Mijn prachtige strepen op dit moment herinneren me aan waar dit lichaam toe in staat is. Het vormt mee en is altijd in beweging. Van meisje naar vrouw, een oneindige reis en zo de moeite waard. 

Categorieën: Levens Les(sen)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.